OVER ONS

Doedelzakken in de Balkan, Jazz meets Slauerhoff op een oriëntaalse trip

Klein en wendbaar laveert de Bende van Drie tussen muzikale stromen als jazz, tango, kwela, volksmuziek, en meer. De bezetting van contrabas, saxofoon en accordeon maakt vele stijlen en kruisbestuivingen mogelijk. De Bende proeft, citeert, combineert en verwijst zonder daarbij in clichés te vervallen. Dit gebeurt aan de hand van voornamelijk eigen thema’s met hier en daar listig geïntegreerd jatwerk. Ooit als straatband begonnen houdt de Bende van een directe lijn naar het publiek: uit het hart gespeelde muziek met een grote liefde voor improvisatie.

> luister

Onno van Swigchem – saxofoons

Onno speelt het leven. Met een zachtheid die ontroert, maar evenzeer brult hij het van de daken: dit moet je horen! Hij zoekt contact met zijn medemuzikanten, luistert en vertelt een persoonlijk verhaal dat aanspoort om met hem mee te gaan.

Hij heeft een sterk vormgevoel waardoor zijn spel en composities altijd als een verhaal voelen. Soms uitbundig, dan weer zoekend en altijd vol nuances. Droef van toon, humoristisch of uitdagend weet hij zijn saxofoon te laten klinken alsof iedere toon de eerste is die je ooit gehoord hebt: vol van klank en vragend om bevestiging: klaar om op reis te gaan?

Pieter Jan Cramer van den Bogaart – accordeon

Pieter Jan is een rasimprovisator en meester van de bravoure. Hij duikt met ongeëvenaarde gretigheid in het avontuur. Zoekt in de improvisaties graag het onverwachte en daagt daarbij zijn medespelers uit.

Pieter Jan draait de boel graag om: het gewone klinkt onalledaags en het ongewone klinkt alledaags. Hij heeft een sterke zucht naar onverwachte inkijkjes en stoere vergezichten. En immer in staat om zijn medemuzikanten beter te laten klinken.

 

 Dion Nijland – contrabas

Met een eigen visie op alles wat hij speelt of inbrengt is Dion niet het prototype sideman. Met zijn massieve geluid neemt hij je volledig mee. Luister je goed naar wat hij doet dan vergeet je de wereld er omheen volkomen. Zijn spel is nooit obligaat. Hij danst om de baslijnen heen. Iedere noot mooi geplaatst en lyrisch van aard.

Dion ‘leest’ als het ware zijn medemusici. Wat hem daarbij zo bijzonder maakt is dat hij het ene moment een solide baspartij speelt en het volgende moment in de hogere registers mee improviseert zonder dat je gehoord hebt hoe hij daar is gekomen.

 

> luister

foto’s: Henk Brinkman